10 نکته موثر آموزش توالت برای کودکان غیرکلامی مبتلا به اوتیسم

آموزش توالت کردن به یک کودک غیرکلامی مبتلا به اوتیسم می تواند احساس زیادی داشته باشد. موانع ارتباطی موفقیت را غیرممکن نمی کند. مقاومت در برابر توالت در میان کودکان اوتیستیک (49.1٪) نسبت به همسالان معمولی در حال رشد (8.0٪) شایع تر است.

شاید کودک شما هیچ کلمه ای برای علامت دادن 'من باید بروم' نداشته باشد. شاید حمام خیلی بلند یا خیلی روشن باشد. این موانع در آموزش کودکان اوتیستیک غیرکلامی با توانایی های کلامی محدود رایج است. می توان از طریق آنها کار کرد.

کودکان غیرکلامی مبتلا به اوتیسم با حمایت مداوم موفق می شوند. در اینجا 10 نکته آموزش توالت رفتن برای کودکان مبتلا به اوتیسم آورده شده است. مراقب سیگنال‌های غیرکلامی باشید، مهارت‌های ارتباطی ایجاد کنید و با یادگیری ساده به عنوان یک ماراتن رفتار کنید. پیشرفت ممکن است کند باشد. هر برد کوچک مهم است.

خوراکی های کلیدی

• یک برنامه روتین حمام تنظیم کنید که ثابت بماند، با زمان های برنامه ریزی شده برای نشستن، برای کمک به کاهش اضطراب.

• از تصاویر و برنامه های بصری برای نشان دادن هر مرحله استفاده کنید روتین کوچک.

• با ملایم کردن نورها، صداها و بافت ها، حمام را برای حواس راحت تر کنید.

• توالت رفتن را در مراحل کوچک آموزش دهید و به هر موفقیتی فوراً پاداش دهید.

• یک راه ساده برای درخواست حمام از فرزندتان ایجاد کنید، مانند کارت های تصویری یا تابلوها.

نکته 1: یک روال منظم برای آموزش توالت بسازید

چرا قابل پیش بینی بودن اضطراب را کاهش می دهد؟

یک روال ثابت پایه و اساس است نکات آموزش توالت رفتن به کودکان مبتلا به اوتیسم فرزند شما نمی تواند به شما بگوید که بعد از آن چه می شود. در عوض یک برنامه قابل پیش بینی آنها را نشان می دهد. تحقیقات در مورد اوتیسم این را تأیید می کند. روال نشستن برنامه ریزی شده به کودکان مبتلا به اوتیسم کمک می کند تا با فرآیند توالت بیشتر آشنا و راحت شوند. همان زمان، همان مکان، همان مراحل. این الگو اضطراب کودک غیرکلامی مبتلا به اوتیسم را کاهش می دهد.

به آن به عنوان فیلمنامه ای فکر کنید که فرزندتان با انجام آن می آموزد. آنها شروع به انتظار بازدید از حمام قبل از وقوع می کنند. وقتی هیچ چیز آنها را غافلگیر نمی کند ترس کاهش می یابد.

تنظیم یک برنامه ساده

با مراجعه به حمام هر 30 تا 60 دقیقه شروع کنید. همچنین می توانید هر 20 دقیقه یک تایمر را با یک نشستن 3 دقیقه ای در قابلمه امتحان کنید. نشستن را کوتاه و آرام نگه دارید. یک برنامه موفق به مدت 3 دقیقه نشستن را محدود کرد پوشک را در ساعات مدرسه برداشته است. کارکنان بلافاصله پس از ادرار در توالت جایزه دادند. آنها سپس زمان بین بازدیدها را طولانی کردند زیرا هر کودک بر فاصله قبلی تسلط داشت. همه 5 مورد بهبود یافتند و متخصصان فراحرفه ای برنامه را با حداقل نظارت بالینی اجرا کردند.

آنچه برای فرزند شما مفید است را پیگیری کنید. چند روز جاری خواهد شد. دیگران نخواهند کرد. به هر حال به برنامه پایبند باشید. یکنواختی چیزی است که باعث می‌شود آموزش پوتین کلیک کند، و یادگیری کوچک را به یک عادت آرام تبدیل می‌کند تا یک جنگ. فرآیند آموزش پوتی به صبر پاداش می دهد، بنابراین هر مرحله را کوچک و قابل تکرار نگه دارید.

نکته 2: از حمایت های بصری برای کودکان غیرکلامی مبتلا به اوتیسم استفاده کنید

برنامه های تصویری و کارت های گام

کلمات برای کودکی که صحبت نمی کند سریع ناپدید می شوند. تصاویر بمانند به همین دلیل است پشتیبانی های بصری در بالای لیست نکات آموزش توالت برای کودکان مبتلا به اوتیسم قرار دارند. یک برنامه بصری کل روال را به عنوان یک ردیف از تصاویر ساده نشان می دهد. کارت های مرحله ای کار را به اقدامات تکی تقسیم می کنند. آنها با هم نقشه‌ای به کودکان غیرکلامی مبتلا به اوتیسم می‌دهند که بتوانند بدون شنیدن حتی یک دستورالعمل بخوانند.

برنامه بصری توالت رفتن خود را بر اساس روال واقعی فرزندتان بسازید. از یک تخته پوستر، یک صفحه چند لایه یا یک تبلت استفاده کنید. هر مرحله را به ترتیب ترسیم یا عکس بگیرید:

1. وارد حمام شوید.

2. شلوار را پایین بکشید

3. روی توالت بنشینید.

4. پاک کن

5. فلاش.

6. دست ها را بشویید.

تصاویر را واضح و رنگارنگ نگه دارید. بین آنها فلش یا علامت بزنید. یک مجموعه کارت کوچک نیز به خوبی کار می کند. فرزند شما می تواند کارت توالت را به شما بدهد یا به آن اشاره کند. این به آنها راهی برای پرسیدن، با یا بدون سخنرانی می دهد.

قرار دادن وسایل بصری در حمام

مکان به اندازه عکس ها اهمیت دارد. کارت های پله را به ترتیب از چپ به راست روی دیوار حمام در سطح چشم کودک خود نصب کنید. کارت توالت را در دسترس قرار دهید. فرزند شما می تواند هر زمان که نیاز داشت آن را بگیرد، تحویل دهد یا به آن ضربه بزند.

سپس در حالی که به هر کارت اشاره می کنید مراحل را مدل کنید. کلمات گفتاری خود را کوتاه نگه دارید. به کارت شلوار اشاره کنید و بگویید «شلوار پایین». به کارت توالت اشاره کنید و بگویید «بنشین». با گذشت زمان، کارت به تنهایی حامل پیام است.

این تلقینات بصری باعث کاهش اضطراب در حین تمرین با پوتین نیز می شود. فرزند شما آنچه را که بعدا می آید می بیند، بنابراین هیچ چیز غافلگیر کننده نیست. کارت ها را با یک تایمر و یک روال ثابت جفت کنید. حمام دیگر یک راز نیست و تبدیل به مکانی می شود که کودک شما می تواند پیش بینی کند. این قابلیت پیش بینی نیروگاهی آرام در آموزش توالت اوتیسم است و هزینه ای جز چاپگر و مقداری نوار برای شما ندارد.

نکته 3: یک حمام حسی ایجاد کنید

تنظیم نورها، صداها و بافت ها

تفاوت های حسی نحوه تجربه کودک شما از دستشویی را شکل می دهد. یک توالت سیفون می‌تواند شبیه غرش باشد. نورهای بالای سر روشن می توانند نیش بزنند. یک صندلی سرد می تواند تکان دهنده باشد. این واکنش‌ها واقعی هستند و در آموزش غیرکلامی کودک شما رایج هستند.

تغییرات کوچک در اتاق می تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند. این تنظیمات را امتحان کنید:

• لامپ‌های سفید سرد و خشن را با LED‌های سفید گرم در محدوده 2700K–3000K تعویض کنید و یک سوئیچ دیمر اضافه کنید.

• یک صندلی توالت با بسته نرم نصب کنید، یک پنکه بی صدا راه اندازی کنید یا هدفون های حذف نویز را در حین شستشو ارائه دهید.

• کاغذ توالت نرم و بدون عطر و صابون ملایم بدون عطر را انتخاب کنید.

• یک صندلی روکش دار، حوله های گرم و یک فرش اضافه کنید تا پاهای برهنه گرم بمانند.

سپس اجازه دهید فرزندتان بدون فشار فضا را کشف کند. با بازدیدهای کوتاه و بدون توالت شروع کنید. بگذارید ابتدا با لباس روی درب بسته بنشینند. تنها زمانی به سمت نشستن روی صندلی با شلوار پایین بروید که به نظر آماده باشند. این نوردهی تدریجی، گام به گام راحتی را ایجاد می کند.

وسایل راحتی که ترس را کاهش می دهند

یک شی آشنا می تواند یک اتاق ترسناک را به یک اتاق امن تبدیل کند. به کودک خود اجازه دهید اسباب بازی مورد علاقه یا وسایل راحتی را همراه خود بیاورد. یک پتوی نرم، یک مجسمه کوچک یا یک دستمال مرطوب معطر همگی می توانند کمک کنند.

'اقلام راحتی: به کودکان اجازه دهید اسباب بازی مورد علاقه یا وسایل راحتی را برای کمک به کاهش اضطراب بیاورند.'

آن مورد راحتی را با پشتیبانی های بصری که قبلاً استفاده می کنید جفت کنید. کودک شما زمانی که برنامه دیداری روی دیوار را بررسی می کند، اسباب بازی را در دست می گیرد. اسباب بازی به بخشی از روال تبدیل می شود و روال کمتر ترسناک می شود. جلسات را کوتاه و آرام نگه دارید. هر قدم کوچک را تحسین کنید، حتی یک لمس سریع در حمام. این نکات آموزش توالت برای کودکان مبتلا به اوتیسم زمانی بهترین نتیجه را دارد که دستشویی احساس امنیت کند، نه استرس زا.

نکته 4: با مدلینگ و داستان های اجتماعی آموزش دهید

تکنیک های نمایش ساده

فرزند شما با تماشا کردن یاد می گیرد. مراحل را خودتان یکی یکی به آنها نشان دهید. با لباس روی توالت بنشینید. شلوار خود را به آرامی پایین بیاورید. در حین انجام هر عمل به آن اشاره کنید. صورت خود را آرام و حرکات خود را آهسته نگه دارید. این مدل‌سازی است و در آموزش اوتیسم به خوبی کار می‌کند.

مدل سازی ویدیویی همین ایده را می گیرد و آن را روی صفحه نمایش قرار می دهد. کودک شما یک کلیپ کوتاه از هر مرحله توالت رفتن را تماشا می کند. این کلیپ دنباله را از ابتدا تا انتها نشان می دهد. بسیاری از بچه‌ها راحت‌تر از یک بزرگسال زنده ویدیو را هماهنگ می‌کنند. داستان های اجتماعی کلماتی را به تصویر اضافه می کنند. اینها داستانهای کوتاه و ساده در مورد حمام هستند. یک درمانگر یا معلم می‌تواند به شما در نوشتن آن کمک کند. داستان این روال را به شیوه ای مثبت توصیف می کند. کودک شما را برای اتفاقات بعدی آماده می کند.

پشتیبانی های بصری به علاوه پاداش های ثابت می توانند سوزن را حرکت دهند. یک برنامه مدرسه ای با استفاده از این روش ها در طی حدود دو ماه به بیش از 80 درصد دقت در ادرار در توالت رسید.

استفاده از فیلم ها و کتاب های مصور

کتاب‌های تصویری و کارتون‌ها مانند یک پیروزی آسان به نظر می‌رسند. آنها همیشه نیستند. بسیاری از کتاب‌های لگنی کودکان به عنوان ابزار آموزشی به صندلی لگنی تکیه می‌کنند. ویدئوهای متحرک اغلب از فرآیند حذف واقعی صرفنظر می کنند. کاراکترها توضیح نمی دهند که چه کاری باید انجام شود یا مراحل را با جزئیات نشان می دهند.

این بدان معنا نیست که از آنها بگذرید. این بدان معناست که آنها را با آموزش واقعی جفت می کنید. نمادهای تصویری را روی یک نوار Velcro، یک نمودار ساده و یک داستان اجتماعی با عکس امتحان کنید. برخی از کودکان هنوز نیاز بیشتری دارند. مسائل حسی، مشکلات معده، اضطراب و مقاومت در برابر تغییر، همگی می توانند پیشرفت را کند کنند. استراتژی های آموزش توالت خود را انعطاف پذیر نگه دارید. مراقب پاسخ فرزندتان باشید، سپس به آن تکیه کنید. این نکات آموزش توالت برای کودکان مبتلا به اوتیسم زمانی بهترین کارایی را دارد که روش را با کودک خود مطابقت دهید، نه برعکس.

نکته 5: آموزش توالت را به مراحل کوچک تقسیم کنید

تجزیه و تحلیل کار ساده شده است

کل روال حمام برای کودکی که نمی تواند آن را به زبان بیاورد بسیار بزرگ است. تجزیه و تحلیل وظیفه آن را برطرف می کند. جدا شدی توالت کردن به مراحل کوچک و قابل آموزش سپس شما یک مرحله در یک زمان آموزش می دهید.

در اینجا یک دنباله ساده است که می توانید دنبال کنید:

1. با آرامش وارد حمام شوید.

2. شلوار را پایین بکشید

3. روی توالت بنشینید.

4. با آرامش صبر کن

5. شلوار را بالا بکش

6. دست ها را بشویید.

با راحتی شروع کنید. به کودک خود کمک کنید بدون استرس وارد دستشویی شود. بگذارید با لباس روی توالت بنشینند. آن قدم کوچک را تقویت کن سپس به سراغ بعدی بروید. قبل از اینکه هر مهارت را به یکدیگر پیوند دهید، به تنهایی آموزش دهید. این فشار را پایین نگه می دارد و موفقیت پایدار را ایجاد می کند. هنگامی که فرزندتان بر یک مرحله مسلط شد، آن را به مرحله قبل وصل کنید. روال کامل به روشی قابل کنترل رشد می کند.

پاداش دادن به هر موفقیت کوچک

ستایش و اسباب بازی های ترجیحی به خوبی به عنوان پاداش عمل می کنند. آنها را نزدیک نگه دارید و فوراً آنها را تحویل دهید. زمان مهمتر از اندازه است. یک 'کار عالی نشستن روی گلدان!' سریع بهتر از یک جایزه بزرگ بعداً به دست می آید.

جوایزی را انتخاب کنید که فرزندتان واقعاً دوست دارد. ستایش کلامی، برچسب ها، اسباب بازی های کوچک و فعالیت های مورد علاقه همه کارساز هستند. مواردی را انتخاب کنید که بدون ایجاد ناامیدی یا حواس پرتی انگیزه ایجاد کنند. یک غذای ویژه را فقط برای آموزش لگن ذخیره کنید تا قدرتمند بماند. یک رویکرد مبتنی بر ABA بر این نوع تقویت مثبت تکیه دارد. درمانگران و والدین هر مرحله تکمیل شده را با تمجید یا یک مورد ترجیحی پاداش می دهند.

این نکات آموزش توالت برای کودکان مبتلا به اوتیسم کارآمد است زیرا آنها پیروزی های کوچک را جشن می گیرند. هر برچسب و هر تشویق به کودک غیرکلامی شما می گوید که او کاری را درست انجام داده است. این پیام باعث ایجاد اعتماد به نفس می‌شود، و اعتماد به نفس کل سفر آموزشی اوتیسم را به جلو می‌برد.

نکته 6: لباس و لباس زیر با دسترسی آسان را انتخاب کنید

حرکت از پوشک به لباس زیر

لباس می تواند به کودک شما کمک کند یا مانع از آموزش غیرکلامی کودک شما شود. شلوار گشاد با کمر کش دار به سرعت پایین می آید. دکمه ها، کمربندها و شلوار جین تنگ همه چیز را کند می کند. لباس‌هایی را انتخاب کنید که فرزندتان به تنهایی از پس آن برآید و قبل از شروع تمرین بالا و پایین کشیدن آن‌ها را تمرین کنید.

خود لباس زیر ممکن است بیشتر از آنچه فکر می کنید انجام دهد. در یک بررسی، پوشیدن لباس زیر مهمترین بخش بسته های آموزشی توالت برای کودکان خردسال بود. برای برخی از بچه ها، همین یک تغییر برای بهبود فضای خالی داخل توالت کافی بود. یکی از شرکت‌کنندگان به نام جیمز، در 50 درصد از سفرها، درست پس از تغییر لباس زیر در توالت خالی می‌شد. او در جلسه ششم به 100 درصد رسید. پس از جدا شدن پوشک، کودک دیگری بر این روال مسلط شد. هر کودکی به این شکل پاسخ نمی دهد، اما این الگو ارزش آزمایش دارد.

در طول انتقال، گزینه‌های دسترسی آسان کمک می‌کنند. شلوارهای تاشو به سرعت بالا و پایین می‌شوند، که بازدید از حمام را کوتاه و آرام نگه می‌دارد. از آنها برای چرت زدن و زمان خواب استفاده کنید، سپس بلافاصله پس از بیدار شدن به لباس زیر برگردید.

چرا آگاهی از رطوبت انگیزه ایجاد می کند؟

بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم ورودی های حسی را به روش های مختلف دریافت می کنند. آنها ممکن است تمایل به رفتن را متوجه نشوند، یا ممکن است تفاوت بین مرطوب و خشک را احساس نکنند. پوشک یکبار مصرف رطوبت را از پوست خارج می کند، بنابراین کودک شما ممکن است هرگز متوجه خیس بودن آن نشود. لباس زیر آن را تغییر می دهد. احساس رطوبت بازخورد فوری می دهد و این بازخورد تفاوت تر و خشک را آموزش می دهد.

به نظر می رسد برخی از کودکان هنوز متوجه خیسی نمی شوند. یکی از والدین مستقیماً به سراغ لباس زیر رفت و مایعات بیشتری برای افزایش دفعات ادرار داد. به نظر نمی رسید پسرانش از خیس بودن اذیت شوند. زمان‌بندی ثابت، کسب موفقیت‌ها و پاداش‌های سریع همچنان آنها را در عرض چند هفته به طور کامل آموزش داده است. بنابراین آگاهی از رطوبت را به عنوان یک ابزار مفید و نه یک الزام سختگیرانه در نظر بگیرید. مراقب حرکات کششی خشک طولانی تر به عنوان نشانه آمادگی باشید و جلسات را کوتاه و مثبت نگه دارید.

نکته 7: سیگنال های بدن فرزندتان را بخوانید

علائم رایج نیاز به رفتن

ممکن است فرزند شما هرگز نگوید 'من باید بروم.' بدن او همچنان پیام می فرستد. شما فقط باید زبان را یاد بگیرید. مراقب چرخیدن، نگه داشتن ناحیه فاق یا فشار دادن پاها به هم باشید. برخی از بچه ها پشت یک مبل پنهان می شوند یا در گوشه ای ساکت می شوند. دیگران مستقیماً به شما نگاه می کنند یا به سمت در حمام حرکت می کنند. با هر یک از اینها به عنوان یک سیگنال واقعی برخورد کنید و سریع و گرم پاسخ دهید.

اینجا قسمت سخت است. بسیاری از کودکان غیرکلامی هیچ پاهای ضربدری و رقصی را نشان نمی دهند قبل از تصادف . تنها به علائم کلاسیک تکیه نکنید. به جای آن یک سیستم ارتباط غیرکلامی بسازید. یک عکس توالت کوچک به لباس کودک خود بچسبانید. یک علامت ساده برای 'حمام' آموزش دهید. یک دکمه را روی دستگاه AAC برنامه ریزی کنید. این ابزارها راهی را به فرزندتان می‌دهند تا قبل از وقوع به شما بگوید.

الگوهای ردیابی برای پیش بینی زمان

یک برگه داده ساده می تواند کاری را انجام دهد که سیگنال های بدن کودک شما نمی توانند انجام دهند. قبل از اینکه چیزی را تغییر دهید، یک خط پایه 3 تا 5 روزه را ثبت کنید. این الگوی طبیعی فرزند شما را نشان می دهد و به شما یک نقطه شروع می دهد. سپس تاریخ، زمان، و وضعیت خشک، مرطوب یا کثیف را در زمان‌های کنترل ثابت ثبت کنید. ورودی های بیشتر، دیدن الگو را آسان تر می کند.

بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم نشانه های درونی بدن را متفاوت پردازش می کنند. ممکن است اصلاً احساس نکنند مثانه پر هستند. سوابق شما برای آن سیگنال گم شده است. آنها را هر هفته مرور کنید و اجازه دهید داده ها برنامه تمرینی شما را راهنمایی کنند. این ردیابی ثابت، حدس زدن را به یک برنامه تبدیل می‌کند و حتی در روزهای سخت، آموزش توالت را به جلو نگه می‌دارد.

نکته 8: ایجاد ارتباط با AAC و PECS

AAC و PECS چیست؟

فرزند شما به یک راه مطمئن نیاز دارد تا به شما بگوید حمام زنگ می‌زند. کلمات گفتاری لازم نیست. قبل از شروع آموزش توالت، اطمینان حاصل کنید که فرزندتان روشی قابل اعتماد برای بیان نیازها دارد. این می تواند یک کلمه، یک علامت، یک اشاره یا یک تصویر باشد.

ارتباطات تقویتی و جایگزین، یا AAC، هر ابزاری را که جایگزین گفتار یا پشتیبانی می‌شود، پوشش می‌دهد. این شامل برنامه های تولید کننده گفتار، تبلت ها و تابلوهای تصویر ساده است. PECS، سیستم ارتباطی تبادل تصویر، یک رویکرد ساختاریافته است. فرزندتان یک کارت تصویری به شما می دهد تا درخواستی بکنید. هر دو به یک کودک غیرکلامی مبتلا به اوتیسم در حمام صدایی می دهند.

آموزش سیگنال های ساده 'پتی'

یک سیگنال را انتخاب کنید و به آن بچسبید. آن نشانه منفرد و ثابت اصل اصلی است. هر بار آن را تقویت کنید، تا کودک شما یاد بگیرد که سیگنال کار می کند.

• از PECS استفاده کنید تا فرزندتان بتواند درخواست حمام کند.

• دستگاه‌ها یا برنامه‌های AAC را با دکمه‌های مربوط به potty تنظیم کنید.

• به زبان اشاره یا حرکات اجازه دهید تا نیاز را نشان دهند.

برای کاربران PECS، یک کارت حمام را در سطح چشم نزدیک درب حمام قرار دهید. مدل دادن کارت به شما قبل از هر بازدید معمولی. کارت به درخواست تبدیل می شود و روال به پاسخ تبدیل می شود. تبادل را فوراً تقویت کنید. از لحظه معامله کارت، راه رفتن به سمت دستشویی را شروع کنید.

برای کاربران AAC، هر جهت گفتاری را با یک ضربه بر روی نماد حمام جفت کنید. از آسیب شناس گفتار زبان خود بخواهید نمادهای حمام را به مجموعه صفحه اضافه کند. برخی از سیستم ها به این اضافه نیاز دارند. اطمینان حاصل کنید که کودک شما می تواند قبل از آموزش به پنج نماد اصلی برسد: حمام، بیشتر، آسیب، بله و نه.

هنوز سیستم رسمی وجود ندارد؟ یک تعویض ساده دو کارتی با کارت حمام و کارت همه کاره را امتحان کنید. سپس با یک آسیب شناس گفتار و زبان مشورت کنید. این مراحل مهارت های ارتباطی را ایجاد می کند که بسیار فراتر از حمام است.

نکته 9: با آرامش در برابر حوادث و مقاومت واکنش نشان دهید

اجتناب از جنگ قدرت

حوادث رخ خواهد داد. آنها بخشی عادی از یادگیری هستند، نه نشانه ای از شکست. واکنش شما بیش از هر درسی که برنامه ریزی می کنید به فرزندتان می آموزد. آرام و بی طرف بمانید. از تنبیه و سخنرانی های طولانی بگذرید. شرم باعث افزایش اضطراب می شود و می تواند پیشرفت در آموزش اوتیسم را به تاخیر بیاندازد.

در عوض این پاسخ ساده را امتحان کنید:

1. واقعیت را با کلمات ساده بیان کنید: 'پی در توالت می رود.'

2. به آرامی کودک خود را راهنمایی کنید تا به تمیز کردن کمک کند.

3. بازگشت به برنامه توالت بدون درام.

کلمات و مراحل خود را ثابت نگه دارید. طرح را با کارکنان مدرسه و سایر مراقبین به اشتراک بگذارید. به کودک خود لباس راحتی بپوشانید. از مقایسه آنها با خواهر و برادر یا همسالان خودداری کنید. هرگز یک نشستن طولانی را که مانند یک تله است مجبور نکنید. حضور آرام و حمایتی به فرزند شما کمک می کند تا آنقدر احساس امنیت کند که دوباره تلاش کند.

گاهی اوقات مقاومت پیروز می شود. این اشکالی ندارد. CHOP خاطرنشان می‌کند که وقتی آموزش توالت به جنگ قدرت تبدیل می‌شود، می‌توانید وقتی همه آماده شدند مکث کرده و دوباره شروع کنید.

استراحت یک عقب نشینی نیست. این یک تنظیم مجدد است.

ارائه انتخاب و کنترل

مقاومت اغلب ناشی از اضطراب، بار حسی یا مشکل در تغییر است. انتخاب ها این فشار را کاهش می دهند. به فرزندتان اجازه دهید تا لباس زیر خود را انتخاب کند. حتی یک انتخاب کوچک، مانند لباس زیر سرگرم کننده، می تواند تمایل آنها را برای پیوستن به آن افزایش دهد.

در طول هر بازدید گزینه هایی را ارائه دهید. بپرسید کدام کتاب را بخوانید یا کدام اسباب بازی را در دست بگیرید. انتخاب ها را محدود به دو انتخاب کنید تا تصمیم گیری آسان بماند. سپس از فرزندتان پیروی کنید. یک کودک غیرکلامی می تواند به چیزی که می خواهد اشاره کند، ضربه بزند یا به آن برسد.

مواظب ریشه مقاومت نیز باشید. کمک های بصری و علائم ساده می توانند این انتقال را تسهیل کنند. احساسات را با عبارات کوتاهی مانند 'می دانم، نشستن سخت است' بپذیرید. این حرکات کوچک باعث ایجاد اعتماد و کاهش جنگ می شود. هر پاسخ آرام و هر انتخابی که ارائه می دهید، آموزش توالت اوتیسم را به جلو می برد.

نکته 10: بدانید چه زمانی به دنبال کمک حرفه ای باشید

نشانه هایی است که زمان حمایت بیشتر فرا رسیده است

شما روال، تصاویر و پاسخ های آرام را امتحان کرده اید. گاهی اوقات این هنوز کافی نیست و این تقصیر شما نیست. مراقب چند سیگنال واضح باشید. فرزند شما بعد از هفته ها تلاش مداوم هیچ پیشرفتی نشان نمی دهد. بازدید از حمام باعث ناراحتی شدید، همراه با گریه، غرق شدن یا وحشت می شود. شما متوجه نگرانی های پزشکی، مانند درد، عادات غیرعادی روده یا تغییر در ادرار.

اگر در آموزش توالت کردن با مشکل مواجه هستید یا با چالش های بزرگی روبرو هستید، منتظر کمک از متخصصانی مانند متخصصان اطفال، رفتار درمانگران یا کاردرمانگران نباشید. آنها می توانند به شما راهنمایی، استراتژی و حمایتی بدهند که مناسب فرزندتان باشد تا به موفقیت او کمک کند.

ارجاع به یک متخصص اوتیسم زمانی منطقی است که توصیه های استاندارد تمام شده باشد و کودک شما هنوز به طور منظم از توالت استفاده نمی کند. متخصص اطفال ابتدا باید علل پزشکی را بررسی و درمان کند، مانند عفونت های دستگاه ادراری یا اختلالات عصبی یا غدد درون ریز. مربیگری برای والدین همچنین می تواند به بسیاری از خانواده ها کمک کند تا از یک نقطه گیر افتاده عبور کنند.

با چه کسی تماس بگیرید و چه چیزی را بپرسید

با بررسی سلامت کودکان شروع کنید. قبل از اینکه کسی مهارت‌های جدیدی را آموزش دهد، این بازدید دلایل پزشکی را رد می‌کند یا به آنها رسیدگی می‌کند. سپس با فرزند و خانواده خود اهدافی را تعیین کنید و یک متخصص واجد شرایط که در محدوده آنها کار می کند بیاورید.

یک کاردرمانگر اطفال می‌تواند در مهارت‌های اساسی زمانی که توالت گیر کرده است کمک کند - مدیریت لباس، راحت نشستن، پاک کردن و پیروی از مراحل روتین حمام.

از هر کدام یک سؤال مستقیم بپرسید: 'چه چیزی مانع پیشرفت فرزند غیرکلامی من می‌شود و در مرحله بعد چه چیزی را باید امتحان کنیم؟' یادداشت‌های ردیابی خود را برای بازدید بیاورید. این سوابق به حرفه‌ای‌ها یک شروع عالی برای آموزش توالت می‌دهد.

جعبه ابزار آموزش توالت شما اکنون پر است. یک روال ثابت، پشتیبانی های بصری، و حمام حسی، صحنه را تنظیم می کند. مدلینگ، قدم‌های کوچک و لباس‌های آسان به حرکت خود ادامه می‌دهد. AAC و PECS مهارت های ارتباطی را ایجاد می کنند و پشتیبانی حرفه ای در صورت نیاز آماده است.

پیشرفت به ندرت از یک خط مستقیم پیروی می کند. بعضی هفته ها برد می آورند. دیگران تصادف می آورند. صبور بودن با فرزندتان، و با خودتان، بیشترین اهمیت را دارد.

تمام ده نکته آموزش توالت را یکجا امتحان نکنید. این هفته یک یا دو انتخاب کنید. با یک تایمر و یک کارت تصویری شروع کنید. سپس از آنجا بسازید.

هر قدم کوچک در یادگیری کوچک اهمیت دارد. هر کدام را جشن بگیرید. کودک غیرکلامی شما در حال یادگیری است و شما نیز همینطور.

سوالات متداول

چگونه بفهمم فرزندم آماده است تا آموزش پاتیل را شروع کند؟

به دنبال چند نشانه باشید. کودک شما برای مدت طولانی‌تری خشک می‌ماند، به حمام علاقه نشان می‌دهد یا به نظر می‌رسد پوشک خیس او را آزار می‌دهد. آنها همچنین ممکن است از روال های ساده پیروی کنند و برای مدت کوتاهی بی حرکت بنشینند. هیچ علامت واحدی لازم نیست. شما می توانید حتی قبل از ظاهر شدن هر علامت، بازدید از حمام را شروع کنید.

معمولاً آموزش پوتین چقدر طول می کشد؟

هیچ جدول زمانی ثابتی وجود ندارد. برخی از کودکان در چند هفته یاد می گیرند. دیگران به چندین ماه تمرین مداوم نیاز دارند. سرعت کودک شما به نیازهای حسی، مهارت های ارتباطی و ثبات روتین بستگی دارد. به جای تماشای تقویم، بردهای کوچک را دنبال کنید. پیشرفت آهسته همچنان پیشرفت محسوب می شود.

آیا باید برای شب و روز همزمان تمرین کنم؟

ابتدا با روز شروع کنید. خشکی روز معمولاً قبل از کنترل در شب اتفاق می افتد. به استفاده ادامه دهید محافظت جاذب در شب در حالی که روی بازدیدهای روزانه تمرکز می کنید. هنگامی که کودک شما در اکثر روزها خشک می ماند، مراقب صبح های خشک باشید. این الگو اغلب نشان دهنده آمادگی شبانه است.

چگونه می توانم آموزش را با مدرسه و سایر مراقبین هماهنگ نگه دارم؟

طرح خود را به صورت مکتوب به اشتراک بگذارید. همان برنامه‌ریزی، کارت‌های تصویری و ایده‌های پاداشی را که در خانه استفاده می‌کنید، به معلمان و پرستاران بدهید. از آنها بخواهید بازدیدهای حمام را ثبت کنند. مقایسه یادداشت های هفتگی یک کودک غیرکلامی زمانی بیشترین سود را می برد که هر بزرگسال همان مراحل و علائم را دنبال کند.

اگر فرزندم آموزش دیده باشد و دوباره دچار تصادف شود چه باید بکنم؟

انتظار کمی عقب نشینی را داشته باشید. بیماری، تغییرات روتین و استرس همگی می توانند باعث آن شوند. به اصول اولیه بازگردید: بازدیدهای مداوم، پشتیبانی های بصری و پاسخ های آرام. علل پزشکی مانند یبوست یا عفونت را بررسی کنید. صبور باش بیشتر کودکان زمانی که روال عادی دوباره حل می شود، مهارت ها را دوباره به دست می آورند.